اکتبر 1, 2008 by

شماره هشتم و سایر شماره‌های زیته و نی‌ناکی را می‌توانید از صفحه آرشیو دریافت کنید.

زيته-شماره دهم

آوریل 9, 2009 by

دهمين شماره نشريه دانشجويي زيته در اسفند 1387 برابر با امير ما 1582 در دانشكده هاي فني، معماري و انساني توزيع شد.

مطالب اين شماره :

وانيويس/1

مطالب ويژه زبان مادري

مو ايته گيلكم/مهاجر معتمدي لشت نشايي/2

حكمت/آزاده پيرمحبتي/2

مي «إيجگرأ» «اؤجا» بدي/ميرعماد م.موسوي/3

مي رافا بئس/ندا كامبوزيا/4

فيكر بوكونم يا نه هأنه/طه آخوان كاظم زاده/4

أمي زندگي علامت سوالون/امين ثنايي مقدم/5

خؤب روزگاراني بو/پريسا پارسا/6

خفه بودريم/رضا خباز/7

سيگار، وبلاگ، لالا/سميرا بزرگي/8

به ياد او روزان/سحر اخوان كاظم زاده/9

دو واوين/امين حسن پور/10

مطالب آزاد

بازم گمه واگردمه،… مي ديل پور از ترانه به، بگو بشتؤ فرامرز دعايي همره/11

گيلكي ويكيپديا، فرصتي براي گيلكان/امين ثنايي مقدم/15

ويكيپديا چيسه؟/17

گيلكي ويكيپديا جي، احمد آشورپور/18

معرفي آلبوم/مهاجر معتمدي لشت نشايي/20

داستان گيلكي

يادداشتي بر داستان گيلكي« باموته» نوشته امين حسن پور/س.آماردوس/21

تلفونˇ زنگ/دوروتي پاركر/ترجمه سميرا بزرگي/23

يادداشتي بر داستان «تلفونˇ زنگ» نوشته دوروتي پاركر ترجمه سميرا بزرگي/مولود محمدي/23

روزنامه/امين حسن پور/24

گومأ بؤ أرسو، سيگارˇ دودˇ مئن/مهاجر معتمدي لشت نشايي/27

يادداشتي بر داستان گيلكي «گومأ بؤ أرسو، سيگارˇ دودˇ مئن» نوشته مهاجر معتمدي/محمدحسن فتوتي/28

كورˇ راب/ميرعماد م.موسوي/29

شعر گيلكي

شش شعر گيلكي از:

آزاده پيرمحبتي، حميد نظرخواه، ليلا پوركريمي، الهام كيانپور، ميرع. ميم

میرِع. میم

آوریل 9, 2009 by

ویریسأ، بل ویریسأ
گیلکؤنˇ دیمه روشنأ گوده
سبزˇجنگل الؤنِی سرپا ایسأ.
پیله دریا، سورخأ بؤ، کؤل زه دره.
گب بزیم دامونˇ مئن،
بخوته خیابؤن ویریسأ.

« کی بوشؤ؟ کی بمأ؟
کی خوته؟ کی ایسأ»

ده الؤن وقته. الؤن وقته ریفئق!
ده الؤن وقته کی شؤ، پرکسنه یأد بگیره.

باد و بورؤنه بوگو؛
هرچی خأنه بأ امه دامؤنˇ مئنه بزنه،
ده الؤن سخته کی باد،
زوپه بزه دارؤنˇ ریشهٰ ویگیره.

1582
1387 شمسی

شعر داخل گیومه، تککه ای از شعر « خزه» م.راما .

الهام کیانپور

آوریل 9, 2009 by

کوه و روخان و دشتأ
پوشتˇ سر بنأ
دوارست
جه من، جه آفتاب

پورˇسیفیدˇ اوخان
سیا پاماله

تنگˇچوم زمستان
می مارˇ گیسˇ مانستان
کشهٰ گیفته مرأ
برفˇ رافا نیشت
می خیالأ اوسان
می نفسأ گرمأ کون

تا بهار، پامچ-پامچ بأیه.

حمید نظرخواه

آوریل 9, 2009 by

(1)

ابرانˇ پاماله
امی سامان سر بیده بوبؤ.
*
باده کی وأ فو بزنه؟

(2)

باده مأده سر کی لقد بنأ
کی أتؤ
رافایی ره مچه کونه؟!

(3)

چوم چومˇ سر نشأ نأن
واشکافته دهن،
کی مرأ
گوم گومه دأره؟

لیلا پورکریمی

آوریل 9, 2009 by

زمینˇ جانأ یوکو لرزه دکفت.
خو کأسˇ چومأ واکود گاره میان،
قونداقه زأی.
زمینˇ شؤن و امؤن
زأکˇ رئه هلاچینˇ مزهٰ بوکود.

[]

زأی نأنستی اوبازی نام بأزین «کلاچ پره»
جانˇزأی! هأ بازی مئن
پئر پرئه، مأر پرئه..

آزاده پیرمحبتی

آوریل 9, 2009 by

أ دوره ده نانم چره، کس کسˇ همزبان نیه
پیدا نیه مردومˇ ديل، دنیا ده مهربان نیه
زندگي تنگˇ رامته، گم بوکوده صداقته
فأنرسیم زندگیأ جا بنأئیم شجاعته
جخترأ شؤ ده أمرأ چتو بأموئیم تا أيه
گب به سرَأکودیم همش تَوَقّعانˇ فردایه
قاضی ببه أمی کولا، چی کم دأریم جه دیگران؟
چره خیال کونیم اوشان، ایسیدي «از ما بهتران؟»
زمانی بو أمی زبان، اصالته معنی کودی
گیلک بیم و أَمی گبان، بزرگیه هججی کودی
أمان اگه ایبچه فقط گیلانه باور بوکونیم
قشنگ ˇ گیلانِˇ نامه، تأنیم منوّر بوکونیم

يادداشتي بر داستان «گومأ بو أرسو، سيگارˇ دودˇ مئن»- نوشته مهاجر معتمدي لشت نشايي/محمد حسن فتوتي

آوریل 9, 2009 by

اگر بشود اسم این نوشته را نقد گذاشت اول از همه باید اعتراف کنم؛ به دلیل عدم تسلط کافی بنده این نوشته از نقد زبانی بی بهره است و مطمنا هرداستان گیلکی به دلیل نوپا بودن جریان داستان گیلکی نیازمند بحث وارائه ی نقطه نظرهای مختلف دررابطه با زبان نوشتارمی باشد؛ ولی به نظر می رسد، زبان مناسب نوشتاروعدم تهی بودن ازدایره ی واژگان گیلکی واستفاده مناسب ازافعال، شاید ازنکات بارزاین داستان محسوب می شود.
واما اگر به خود داستان بپردازیم این داستان همانند نمایشنامه ای می ماند که لابلای آن چند دیالوگ نقل شده گنجانده شده است با این فرق که ما در نمایشنامه، علاوه بر دیالوگ با توصیف صحنه و حالات بازیگران نیزمواجهیم در حالی که در این جا با نریشنی مواجه هستیم که قسمتی ازداستان راتنها برای ما، تعریف می کند درست مانند نمایشی که راوی ناگهان با قطع دیالوگ ها و ثابت نگه داشته شدن نمایش، وارد صحنه شده و قصد توضیح دادن صحنه ی قبل یا تعریف صحنه ی بعد ویا قرائت قسمتی از نمایش که در صحنه اجرا نمی شود را دارد. جدا از این که ما با یک داستان مواجه هستیم نه نمایش نامه شاید توصیف و نشان دادن حالات شخصیت ها وفضاهای موجود به جای تعریف کردن خطی داستان(مثال:خونه حال و هوا بدجور تیره و تار بو)کمک بیشتری به یکپارچگی کل اثر می نمود؛ و مطرح کردن بسیاری ازگره های داستانی(همانند عامل دعوا بین زن وشوهر) درساختارمکالمه بین دو نفربه پرداخت داستان کمک بیشتری می کرد ولی حتا نقا قول هایی که می توانست به دیالوگ هایی موثر تبدیل شود ما را سریع به جواب می رساند مثلا کل مساله خواست یک زن برای بچه دار شدن در یک پاراگراف مطرح شد وبه نتیجه گیری هم رسید( اونم دیگرؤن ˇمورسن خأستی مار بیبی…). درکل ما در این داستان با سه نقل قول مواجه هستیم که می توانست کارکرد موثری درقالب دیالوگ و با حجم بیشترداشته باشد.
یا مثال دیگر: شاید برای نویسنده وبسیاری از مخاطبان مساله ی بچه دار شدن و تاثیری که در روابط زناشویی می تواند داشته باشد مساله ای کاملا روشن باشد ولی برای این که این استیصال ومخالفت مرد با این مساله به خواننده منتقل شود بازهم تنها به یک جمله بسنده شد. (اگه تی زئک می مورسن در بأیی چی؟؟ اگه هیتو به تی حرف اي نفرˇبوسوجنی چی؟)
نکته ی دیگر این که مساله ی حبس کردن خود خواسته ی مرد در اتاق و تنها با کتاب سرو کله زدن وارتباط آن با بچه دار نشدن آن ها ودر کل ارتباط آن با کل داستان آیا مورد نظرنویسنده بوده است ولی روشن نشده است؛ یا مسله ارتباط منتفی است و صرفا نویسنده به دنبال فضا سازی برای مخاطب با استفاده ازنمونه های ذهنی خواننده می باشد؟..اصولا در داستان وقتی عاملی را وارد می کنیم اگر نتوانیم پرداختی از آن داشته باشیم یا از آن درایجاد فضای داستانی استفاده کنیم آن عامل به صورت عنصراضافی وایزوله درداستان خود نمایی می کند هم چنین که اگر نقل قول زن درخط دوم را حذف کنیم(- مو نودؤنم تو خودت فأ می چی کأري؟آخی 40 سال تی عمرجی؟به چی فأرسِِی؟هنده دس وینگیري… ˇ خأیی او کیتابون) هیچ آسیبی به کلیت داستان نمی زند.سئوال دیگری که مطرح می شود دلیل استفاده از اسم خاص مهتاب است که با وجود داستان کوتاه بودن ونا مشخص بودن اسم مرد(که احتمالا به خاطر راوی بودن بود) می توانست با همان اسم عام (زنئک)جایگزین شود.
البته اگر ازحق نگذریم به جز زبان مناسب داستان فضا پردازیهای بدیع وتصویری، نیزدرداستان دیده می شود.(نوري کی لاي درˇجی کم کمِی دکتی اوتاق مئن، اونه دست و پاي سوستأ ˇ گوده.) هم چنین استفاده از جملات کوتاه پشت سر هم علاوه بر این که خواندن را آسان تر کرده بود ضرباهنگ خاصی را به فضای داستان بخشیده بود.اولین و بارزترین نکته ی مثبت داستان پایان بندی جالب آن است که حتی شاید مقداری تعلیق را نیز چاشنی خود کرده است.«لاحاف فکشه مهتاب ˇ سر.» جمله ی دو پهلویی است که می تواند مقداری ازاین تعلیق را به دوش بکشد.
به شخصه با فضای داستان با وجود ذکر نکات بالا احساس نزدیکی کردم و این شاید خودش دلیلی باشد بر نقض اشکالاتی که وارد شد. از خواندن این داستان ساده وروان (از لحاظ داستانی) ودر عین حال گیرا(از این بابت که خواننده را تا آخر متن به دنبال خود می کشد و این خود نقطه ی قوت دیگری است) لذت ببرید.