گومأ بو أرسو، سيگارˇ دودˇ مئن/مهاجر معتمدی لشت‌نشایی

خو تصميمه بيته بو. نخأستی ای آخری شؤ هنده دعوا و جر و بحث ببی، امما بداری نبؤی. ايزه آرامش خأستی. امما مهتاب ونأشته.
- مو ندؤنم تو خودت فأمی چي كأري؟آخه 40 سال تي عمرˇ جي گوذره. چي خأيي او كيتابونˇ جي؟چیه فأرسِِي؟هنده دس وينگيري…
خودش دؤنسي اي زنأك چي كِشِره. حتا دؤنسي خو سوكوتˇ أمرأيم اونه آزار دأره امما نؤنسي چي بأ بكوني…
-اي هممه سال تأ بوتم لااقل ايته زأك كي مي ديل به اون خوش ببي.آخه مرد، مگه چي بخأستم تی جی؟ هينم پيله خواسته بو؟ همش او لعنتي اوتاقˇ مئن دري. آخ كي مره بوسوجأنِئی.
هر بار كه اي حرفه ايشتؤسي اونه گوتی: او حماقتي كي أمي پئر و مارؤن بگودده، بيه مون و تو نكونيم. اگه تی زأك می مورسن در بأيي چي؟اگه هيتو به تي حرف اي نفره بسوجني چي؟ امما مهتاب اي حرفونه نفأمسي. اونم ديگرؤنˇ مورسن خأستي مار ببي… امما اي مرتبه جواب فنده…
خوره چیی دكوده بشؤ اوتاقˇ مئن. خونه حال و هوا بدجور تيره و تار بو، ايزه اينه سرد بو. شايد بترسه ايسأ بو. امما نه. امشو هممه چي تمامأ بؤی. خو آخری وانیویسه دو مرتبه بخؤنده و بنأ ميزˇ سر، هالˇ مئن. مهتاب بشؤ بو بخوسی. هنده خؤنه در و ديواره نيگا بگوده. عروسي عكس، ديوارˇ سرˇ وارگده تابلؤن، مُبلی كه مهتابˇ سليقه بو و اونه خيلي دوس دأشتي، او قديمي ساعت… نه، امشؤ آخري شؤ بو.
بشؤ اوتاقˇ مئن و چيی‌یه ويته بشؤ بالكنˇ سر. ايته لحظه فكر بگوده. از فرده مهتاب چي بأ بكوني؟ترديد… نه، امشؤ آخري شؤ بو. سو چار ته سيگار بكشه و خو چيی‌یه تومؤنأ گوده.خأستي اي دفه ده مهتابه بديني.
دره آرام وازأ گوده. نوري كي لاي درˇ جي كم كمِي دكتي اوتاق مئن، اونه دس و پايه سوستأ گوده. خو بغضم مننسي فوكوني بيرون. خو انگشتؤنه بنأ مهتابˇ ميتالˇ سر و اونه چشمونه دوسته. لاحافه فكشه مهتابˇ سر. بنيشته ديواره تكيه بدأ و خو سيگاره روشنأ گوده.

کورˇ رأب/میرعماد م.موسوی

دئدری؟ بین چی بودنَی خوشؤنˇ همرأ؟!
بخأله یک نفر یکته رأبه خو پایˇ جیر اشأ گوده
ده هیچچی ایشؤنأجی نمؤنسه.

-/-

شؤ کی بنه، بخأله هممه کسˇ جؤنه خوره دکئنه کی تونتر بشون و شاید زودتر فأرسن.
هممه تأ جی بدتر اوشؤنی کی ماشینˇ فرمؤنˇ پوشت نیشتن، شهرˇ شلوغی مئن کی ایسأن،
همش بوق زه درن و هرکه خأنه اوکتأجی زودتر بشون [ اَدمه سرسام گینه ]
جادده مئنأم کی ده واویلا..

- سیکار نکش.. گونم سیگار نکش.
- چیسه برأ؟ امه اعصابه داغؤنأ کأدری. یکته سیکارأم مننیم بکشیم؟!
- مو فرمؤنˇ پوشت نیشتم، تی اعصاب خرابه؟
گونم سیکار نکش، دود می چوشمؤنه اذئت کؤنه.
-هَچی فرمؤنˇ پوشت نیشتی ده. راننده نی گه!
بَین! پیکؤنأم امرأجی پیش دکته. بخأله رأب، آولأکویˇ همرأ مسابقه دأدره.
بپپأ اشأ نبی..!

اردیبهشت 87
دیاما 1582

روزنامه/امین حسن‌پور

ـ تو کی ايشؤنه نخؤنی؛ ده چره هچی پول هدئنی؟
ـ وأ بدی مسود، وخت ندأنم تی همره چکن بزنم. مؤهندس شمسايی اگه بمأ، بگو مو بشؤم سازمانˇ آب.
مؤنشی کی يک‌ته درازˇ لاغر لاکؤکه، بدؤ بدؤ هنه و وختی مؤهندسه فارسنه، تا خودشه خو بوز بولند کفشˇ سر بدأری، هوتؤ کی تؤ خورده دره گونه: آقای مؤهندس، طبقاتˇ رايزره چی بکونم؟
ـ بنی می ميزˇ سر. غوروب‌دمئی هنم وگينم. سلامتی‌ام اگه زنگ بزه، بگو ساعت پنج.
هوتؤ که درأ جی بيرون شؤ دره، وگردنه گونه: خانمˇ بهار، يک‌ته بيليت مئبه هگير. تئران. اولين پرواز.
خانمˇ بهار که تازه خو کفشˇ بوزˇ سر فوروز بمأ، گونه: آقای مؤهندس، تی کيف…
مؤهندس دومارته وگردنه و خو دسه درازأ کؤنه کی کيفه وگيری.
مؤهندسˇ بوشؤ پسی، مسود، خانمˇ بهاره گونه: صدبار اينه بئوتم تو کی وخت نکؤنی بخؤنی، چره هچی پول هدئنی؟

«سلام… خؤبی؟… ماشينˇ مئن نيشتم… أهأ. تو خؤبی؟… امشؤ؟ نه!… مننئم… پرواز دأنم… گونم مننئم… کيميا! پرواز دأنم. تئران جلسه دأنم. الؤ… الؤ…»
گوشی سرصدا هنده ويرسنه. «الؤ… سلام جناب بقايی… أهأ… أهأ… ديشؤ زنگ بزئم، سفارش بدأم. بئوتن تا آخر هفته سرأ دئنن. هچی ای نيه گه. سازمانˇ آبˇ سفارشأ نی ايسسه. أهأ… باشه… خؤ… خودافظ.»
ماشينه زئنه کنار و شوماره گينه.
ـ بله؟ بفرماييد!
ـ الؤ!
ـ الؤ!
ـ …
ـ بفرماييد.
ـ ببخشيد شمو؟
ـ تو زنگ بزئی أدأش، بأزين مو خودمه موعررفی بکونم؟!
ـ ببخش. اشتبا بئيتم. نه! نئيتم! آخ! ببخش. تازه مأ ياد بمأ! کيا، تؤی؟ مو علی‌ئم.
ـ علی؟ کو علی؟
ـ علی برزگر.
ـ رئی، علی، تؤی؟ چی ببؤ مأ ياد بأردی؟ هيتؤ اشتبايی؟
ـ راسسه بگوم؟ می خانمˇ شؤمارهٰ خاستم بگيرم. اندی می حواس پرت بو، هوتؤ بزئم تی اسمˇ سر.
ـ أهأ! پس بگو! بئوتم آخه، علی کؤرأ، مو کورأ…
ـ تی دم گرم ده…
ـ راسسی، عروسی بئودی مگه؟
ـ دو سالی کؤنه. تو چی کؤنی؟
ـ مونأ نی ايسأم ده! البته تک‌پر!
ـ يادش به خير کيا. چی دؤرانی بو. کورأ ايسأی؟ چی کؤنی؟
ـ يک‌ته کوچتأی شرکت بزئيم، زاکؤنˇ همره. تأسيساتی. تی خبرأ نی دورادور دأنم. بشتؤسم دم و دسگايی به هم بزئی أدأش!
ـ امو تی کوچيکيم. کيا جؤنئی، تازه کسنه بياتيم. مو امشؤ شؤ درم تئران. فرده وگردنم. فرده شؤ خأ تأ بئينم.
ـ فرده شؤ؟ توری مگه؟
ـ چره؟
ـ امروزˇ روزنامهٰ نخؤندی؟
ـ نه. چوتؤ؟ تو اله خوره‌ی کتاب و مجلله‌يی رئی؟
ـ تو نی مگه؟ مأ ياد دره دانشگا مئن می جی بدتر، تو بی!
ـ او زمت أهأ. الؤن ده نه! کار و زندگی و…
ـ زن و زأک و…
ـ کيا جؤن، مو مجبورم خودافظی بکونم. جلسه دأنم، خأم بشوم. تأ اينم ده؟ می همره در تماس بو. خؤ؟ خودافظ.
هنده شؤماره گينه. «الؤ، کيميا! چره قططأ گودی؟… مو… گوش بدی… گوش بدی، مو تی پئر و مأرˇ همره موشکل ندأنم… گونم پرواز دأنم. نئيسأم… ايسه اينه وأ بدی، يک‌چی تئبه بگوم، تأججؤبی! هی چن دئقه پيش، تی شؤمارهٰ خاستم بگيرم، اشتبايی بئيتم يک نفر ديگره… نه. اينˇ شؤماره می گوشی مئن دبو. قديمˇ رفئقه. ای همه سالˇ پسی… دانشگا زاکؤنˇ جی ايسسه. نشناسنی… کيا. ازازيلی بو کيميا! ازازيل. باسواد، ماسکا، ازازيل. کتاب و روزنامهٰ فَوَرد… أهأ. می هم‌رشته بو. اينˇ کلله قؤرمه‌سبزی‌يه بو گود. خو آيندهٰ خرابأ گوده. ناوئيره الؤن اينˇ وضع توپ بو… ندؤنی چندی خوشحالأ بؤم کيميا… بئوتم گه. کيا… فاميلی؟ بئس بئينم. أهأ! کيا حاتم‌زاده. چی بو مگه؟… چی؟ امروز چره همه دچکسن روزنامهٰ! نه. وخت نئودم. الؤ… الؤ… کيميا، آنتن هندئنه. مو خودافظی کؤنم.»

سلام!
تا خانمˇ بهار خو سورخاب-سفيدابˇ دم و دستگا جيگا بدی، مؤهندس دره درين هنه و شنه خو اوتاقˇ مئن. هو اوتاقأ جی گونه: بيليت چی ببؤ؟
ـ ساعت هشتˇ شؤ.
ـ می گوشی‌يه ويگير، کيا حاتم‌زاده شؤمارهٰ بگير.
ـ کی؟
ـ کيا حاتم‌زاده، اينˇ شؤماره گوشی مئن دره. فقط رايزرˇ طبقاته گه. هم‌کفه چی بئودی؟

ـ هنده سلام!
ـ سلام. ندؤنم چره مأ بواسته تی همره گب بزنم.
ـ شوکؤم‌دار زنأکی، هينˇ واسی ايششاکونأی دأنی!
ـ ماسکا! هو قديمˇ کيايی!
ـ بسچی! خأستی اسمال چنگيزی ببوم؟
ـ اسمال؟ چی کؤنه؟ کورأ ايسأ؟
ـ بشؤ! الؤن اوروپپايی زندگی دره! ده خو ساعته به وقتˇ گوتمبورگ تنظيم کؤنه.
ـ راسسه گونی؟ تو چی کؤنی؟ کورأ ايسأی؟ زن کی بئوتی ندأنی. دوس‌دؤختر چی؟
ـ بئوتم که برأ. نه زن دأنم، نه شانس دأنم، نه دوس‌دؤختر، نه پول! راسسی، بيلأخره امروزˇ روزنامهٰ بخؤندی؟
ـ وأ بدی کيا! مأ گير ارده دری؟ امروز چره همه دچکسن روزنامهٰ؟ خانمˇ بهار! او روزنامهٰ مئبه بأر. نئوتی کيا. کورأ ايسأی؟
ـ ايسأم ده. کرج، شرکتˇ زاکؤنˇ همره ايسأم.
مؤهندس، هوتؤ کی روزنامهٰ ورق زه دره گونه: يادش به خير کيا. چی أزازيلی بی تو! هنوزأم نويسنی؟ زأکؤنأ جی بشتؤسم دو سه سال پيش خودت‌ئبه گرفتاری چاگوده بی.
ـ دو سه مايی دکته بؤم قؤلدؤنئکˇ مئن.
ـ حئف نيه کيا؟ زندگی ارزش دأنه؟
ـ زندگی؟
ـ چی؟
ـ گونم زندگی. تی حواس پرته گه؟!
ـ ببخش، هم گب زه درم، هم روزنامهٰ نيگا درم. ببخش…
«جنازه‌ی مهندس کيا حاتم‌زاده در حالی در جاده‌ی قديم کرج کشف شد که پنج روز از مرگ وی می‌گذشت. پزشکی قانونی، علت مرگ نام‌برده را ضربه‌ی مغزی ناشی از برخورد جسم سنگين ذکر کرده است…»
ـ کيا! کيا! الؤ. کيا…
ـ …
ـ کيا! کيا! خانمˇ بهار… خانمˇ بهار، می پروازˇ بيليته کنسئلأ کون!

لاجؤن
1581، امير ما

طبقاتˇ رايزره: يک‌ته اصطلاحه، ساختمؤنˇ تأسيساتˇ نقشه مئن.
ايششاکونأی: ويار و ميل زنان باردار به خوردن چيزهای ناخوردنی مثل گچ و خاک و…

يادداشتي بر داستان «تلفنˇ زنگ» نوشته دوروتي پاركر ترجمه سميرا بزرگي/مولود محمدي

داستان فوق داستانی ساده و روان است که از ابتدا تمام اجزای ان معلوم می باشد.در حقیقت یک واگویه ی شخصی است.شخصی که لحظات انتظار را سپری میکند..فکرهایی که به ذهنش خطور میکندکلانجارهای درونی اش و انچه که برای راحت تر سپری شدن این زمان طولانی و سخت انجام میدهد.در این پیش می اید خود را محاکمه کندو تصورکند شاید فردی که او انتظارش را می کشد از او دلخور شده یا رنجیده است.اما با یاداوری اخرین جملات او خود را تسکین می دهد.متن در واقع مجموعه ای از فکرهای بی اغاز و ناتمام است که در لحظات بلاتکلیفی به ذهن هر شخصی خطور می کند.
هیچ گره ای در داستان وجود ندارد و شاید چیزی که خواننده را تا پایان داستان همراه میکند این است که ایا بالخره زنگ تلفن به صدا در می اید یا نه.یا شاید شباهت لحظات انتظار خواننده و انچه در طول داستان وصف می شود و درک خواننده توسط نویسنده علت دیگری باشد که خواننده داستان را تا پایان ادامه دهد.اما شاید نام این اثر را داستان نتوان نهاد بیشتر شبیه یک برگ از دفتر خاطرات شخصی است که منتظر زنگ تلفنی بوده است.

تلفونˇ زنگ/ترجمه سميرا بزرگي

«دوروتی پارکرDorothy Parker (1976-1893 )ایته نویسنده‌ی زن بو آمریکایˇ شین. اَ متن ایته جه اونˇ داستانانه کی اَنˇ ایسم ایسه: «تلفونˇ زنگ»»

تره به خودا مره زنگ بزن .خودا جان ای کاری بوکون مره زنگ بزنه. هیچ‌چی ده نخایم تی جا. اَن، هیچ چی نیه تره. تره که کاری ناره. هأ ایتا چییه تی جا خایم. ای کاری بوکون مره زنگ بزنه.
شاید اگه من اونˇ فیکره نوکونم مره زنگ بزنه. شایداگه بتانم ایته چیزˇ دیگرˇ فیکره بوکونم، مره زنگ بزنه.شاید اگه پنج-تا-پنج-تا تا پانصد بشمارم مره زنگ بزنه. ایواشی شومارم. کلک نزنم. اگرم تا سیصد بشماردم و مره زنگ بزه گوشیا اونسانم تا پانصده فرسم.
ایواشی شومارم. پنج، ده، پانزه، بیس، بیسˇ پنج، سی، سیˇ پنج… خودا جان ای کاری بوکون کی مره زنگ بزنه. اَن آخری باره که ساعتا نیگا کونم. ده نیگا نوکونم. هسا هفتˇ جا دَه دئقه بوگوذشته. مره بوگوفته پنج تره زنگ زنم. مره بوگوفته بلا می سر تره زنگ زنم. دوبار مره بوگوفته بلا می سر.
مره بوگوفته خودافظ بلامی سر.اونˇ سر شولوغ بو. نتانسته خیلی می امره گب بزنه، اما مره بوگوفته بلا می سر.
دوبارم بوگوفت. من دانم مرداکانا نبا مرتب زنگ زئن. اشانأ خوش نایه. مرداکان فیکر کونید کی زناکان اوشانˇ فیکره کونید و اوشانأ خاییدی. هن باعث بو بد بایه اشنا زناکه جه.
اَ سه روزˇ میان، اونˇ امره گب نزئم. خالی اونˇ جا واورسئم کی انˇ احوال چوتویه.
یعنی فیکر بوکوده کی من اونˇ موزاحم ببؤستم؟ نه بابا! مره بوگوفته تره زنگ زنم. مجبور نبو انه بگه. من اونˇ جا نخاستم.
من اصلن فیکر نوکودم کی مره بگه تره زنگ زنم و بازون زنگ نزنه. جانˇ خودا ! ونال مره زنگ نزنه.
ای کاری بوکون مره زنگ بزنه. مره بوگوفته تره زنگ زنم، خودافظ بلا می سر.
اونˇ سر شلوغ بو. عجله‌یم داشتی.ایتا عالمˇ آدم اونˇ دور و بر ایسأ بید. امما مره دو بار دخاده بلا می سر.
اون می شینه، اون می شینه. حتا اگه دوارده مره زنگ نزنه…

یادداشتی بر داستان گیلکی باموته، نوشته‌ی امین حسن‌پور/س.آماردوس

باموته را می‌توان در زمره‌ی داستان‌های «فلش فیکشن» به حساب آورد؛ داستان به سرعت خواننده را درگیر موضوع می کند. هر کلمه و جمله‌ای کارکرد خاص خود را دارد و زاید نیست.
نویسنده برای توصیف برخی صحنه‌ها از تصاویر قوی و تاثیرگذار (مثل نگاه کردن مرد به سقف، لباس‌های پهن شده روی زمین و…) بهره برده است که به تنهایی و بدون نیازبه زیاده‌گویی کلمات، گویا و وصف‌کننده‌ی وقعیت هستند. استفاده‌ی هوشمندانه و رندانه‌ی نویسنده از بوی پیاز به خوبی حس دل‌زدگی و اشمئزاز مرد را به خواننده منتقل می کند. همه‌ی این‌ها در داستانی کوتاه استفاده می شود که به موضوع اصلی نقب می زند که جایی برای مِن و مِن و این پا و آن پا کردن نیست؛ آن‌چنان سریع در جریان باموته قرار می‌گیری که در پایان سراشیبی داستان، بی‌نفس می‌مانی و خسته می‌شوی! البته این همه سرعت سبب می‌شود برخی رفتارهای شخصیت‌ها برایت گنگ باقی بمانند.

داستان با شرح دوش گرفتن راوی (پایان ماوقع) شروع می‌شود. درواقع از بی‌تابی و عجله و آمدن به شتاب راوی برای رسیدن به دوش آب آغاز می‌شود. راوی به گونه‌ای خود را می‌شوید که گویی مرده‌ای را لمس کرده است؛ مرد نمی‌داند که آب نمی‌تواند بوی پیاز را از بین ببرد؟ مرده بوی پیاز می‌داد؟!
هر چه که بیش‌تر بخوانی، اطلاعات بیشتری دریافت می کنی. پله به پله (سریع و بی توقف!) چیزهای بیشتری دستگیرت می شود و سرانجام می فهمی دلیل اشمئزاز وعجله ی مرد برای شستن تن و بدنش چه بوده است. با خواندن باموته خنکای منزجر کننده ای را زیر پوستت حس می‌کنی؛ پنداری در بن‌بستی سرد، بر دیوارهای لزج پرخزه دست می کشی. این همان حس راوی و قصد نویسنده نیست؟!

مرد، خود به سراغ زن می‌رود. ازاصرار و تحمیل زن خبری نیست؛ لااقل راوی که کلافگی و بی حوصلگی در رفتارش موج می زند، در این زمینه شکایتی نمی کند. پس چرا این‌گونه کلافه و عاصی رفتار می کند؟ مجبور شده است؟ اجبار از سوی که؟ خودش؟ خواهش تن این همه قدرتمند بوده که راوی را مغلوب و خسته کرده است؟
حس می کنی دختر هر چه بیشتر طنّازی و به قول راوی « گردن ناز» می کند، محکم تر به دیوار می خورد و پس زده می شود. وقتی مرد عشوه‌های دختر را می پرسد، دختر عصبانی نمی شود؛ انتظار و حتی توقع ندارد که مرد تمناهایش را بی پرسش و پاسخ بفهمد و برآورده کند. واگویه‌های دختر که مرد فقط آن‌ها را می شنود و تمناهای مکررش، به خواننده می گوید که دختر همه‌ی این کم‌محلی‌ها را می‌فهمد اما…

مرد تمناهای دختر(و خودش) را بی پاسخ نمی گذارد، اما در میانه ی میدان می خندد؛ به چه؟
به که؟ به آن‌چه خود کرده و خود خواسته؟ مرد از برآورده شدن خواهش تنش حس خوبی ندارد. چرا؟ رفتارمرد شبیه افرادی است که از سر استرس و فشار عصبی به غذا خوردن روی آورده‌اند؛ آن‌ها که حتی اگر حال‌شان از غذا به هم خورد، هم‌چنان می خورند و می خورند و…

شاید مرد فهمیده است که خواهش تنش بی توجه به عشق و خواستن روح و روانش برآورده نمی‌شود؛ صبح به خیر آقای راوی! مرد که می خواهد بوی زن (بوی پیاز) را از خود دور کند، نمی تواند از شر وجود خود رهایی پیدا کند که بی تکلیف و معلق، فرافکنی می کند؛ مرد را آن اندازه شهامت و درک نیست که بفهمد خود، بوی پیاز می دهد. که خود او همان پیاز بدبو است که وقتی پوست و پوستین می کند چشم و شامه را آزارمی دهد.

داستان به خواننده می گوید که این دو از قبل همدیگر را می شناخته اند و پیشترک هایی هم داشته اند! رفتار متفرعن مرد عجیب و گنگ به نظر می رسد و درذهن خواننده جای نمی گیرد. هیچ سرنخ و کمکی هم در داستان برای توجیه رفتارش به چشم نمی خورد.
در باموته دلیل بیزاری مرد را نمی فهمی. از زن و مرد و سن و سال‌شان چیزی نمی دانی جز این‌که زن ازمرد 12 سال بزرگتر است. حدس می زنی جوان باشند که طاقت و حوصله ی دخوس‌بازی (قایم باشک بازی) را دارند! باموته هولت می دهد به گرداب موضوع. پایان داستان که گرداب فرو نشست، هنوز سردرگم و مبهوت در پی چون و چرایی.
مرد داستان باموته، نه بیزار است و نه مشتاق. حتی نمی شود او را بی تفاوت دانست. منحنی رفتارش در هر لحظه بین بیزاری و اشتیاق نوسان می کند و همه ی این ها (شاید) سبب رفتار نامتعادل و غیر قابل درک مرد می شود.
نویسنده موفق بوده است؛ اگر سعی و همتش بر این بوده که دختر را حقیر و ضعیف وذلیل نشان دهد. تو خواننده هم از دختر دلزده ای. دختر را دوست نداری که بیشتر دافعه دارد تا جاذبه.
راوی همین را می خواهد بگوید اما نمی فهمی مگر مرد مجبور بوده که…؟ حتی راوی گیج معلق -که خود نمی داند چه می خواهد و تازگی فهمیده چه نمی خواهد!- جوابت را نمی داند؛ باموته این ها را به خواننده نمی گوید.

باموته داستانی است که به هنرمندی صحنه ای را برای خواننده تصویرمی کند که کمتر از آن خوانده و حتی کمتر شنیده است. داستان کوتاهی که مدید زمانی – بسیار بیشتر اززمان خواندنش- گریبانت را رها نمی کند؛ دلت می خواهد سر به تن مرد داستان نباشد. از دختر، خشمگینی که به مرد اجازه ی بی حرمتی می دهد (با آنکه تعرضی رخ نمی دهد) و آن همه شجاع نیست که مرد متفرعن (ومتعفن!) داستان را رها کند.
تلخ تر اینکه یادت می آید دخترانی مثل او کم نیستند که آن عق با شین میانش زنان را به هر خفت و خواری می کشاند. تنها معدودی شایسته احترامند که اجازه ندهند حرمت انسانیشان بیش از یک بار لگد کوب شود، آنان که طلبکار برآورده شدن خواسته هایشان هستند و نه ملتمس وخواهشمند. آن یک بار را هم باید به حساب تجربه گذاشت؛ تجربه ای که باموته ی داستان (باموته به معنای باتجربه و آزموده) بارها و بارها تکرارمی کند و پند نمی گیرد…
و درپایان، توِ خواننده خسته و بی نفس هر چه در مورد رابطه و عشق در جبر جغرافیایی که در آن زندگی می کنی، می اندیشی کمتر به نتیجه می رسی !

واما خواننده اجازه ی بحث و قضاوت درباره ی نوع نگاه نویسنده را ندارد. تنها وقتی می توان به نویسنده اعتراض کرد و حکم تکفیرش را صادر کرد که تعرضی را تقدیس کند که در باموته این خطا رخ نداده است.
در ادبیات امروزما از رخدادهای دور و برمان خبری نیست؛ ساختار پیر و فرسوده ی ادبی و متولیان عهد پارینه سنگی آن، حتی تاب تحمل تخیل نویسندگان را هم ندارند.
ما اما به چنین داستان‌هایی نیاز داریم. باید(نباید ندارد!) و اگر و مگرش در این مقال نمی گنجد…

«موسيقي نواحي ايران- موسيقي گيلان»/مهاجر معتمدي لشت نشايي

آرمين فريدي هفت خواني متولد 1361 در روستاي آليان فومن از منطقه تالش، نوازنده ي تار، پژوهشگر موسيقي و فارغ التحصيل دانشكده موسيقي دانشگاه هنر است.اثر حاضر با نام «موسيقي نواحي ايران- موسيقي گيلان» حاصل تلاش و كوشش 11 ماهه ي اين گيلك است.در برهوت و بي حاصلي كار موسيقي در گيلان وافت محسوس موسيقي گيلكي از نظرگاه توليد و ارائه و عدم آشنايي مردم با آن- كه نتيجه آن فراموشي موسيقي مان است- جمع آوري و ضبط موسيقي سازي و آوازي و ترانه ها و منظومه هاي گيلان از گوشه و كنار استان و شناساندن آن كاريست بس ارزشمند كه شايان تقدير و ستايش است.
اثر حاضر شامل سه سي دي مي باشد.سي دي اول شامل26 ترك و در حوزه ي موسيقي سازي گيلان (سرنا و ني) است و آثاري چون قاسم آبادي، لافند بازي، گوسن دخان و غربتي چارواداري را در بر مي گيرد.سي دي دوم 34 ترك دارد و در زمينه ي موسيقي سازي و آوازي گيلان و شامل كارهايي چون ولگ سري، شرفشاهي، گاره سري و نوروزه خوني است.سي دي سوم در بر دارنده ي 18 ترك در قالب ترانه ها و منظومه هاي گيلان است و آثاري چون عروس گولي، كنوس كله، رعنا و اَهه بوگو در آن جاي مي گيرد.
محدوده ي ميداني اين پژوهش طبق آن چيزي كه در كاور آلبوم نوشته شده است روستاهاي گيلك زبان شهرهاي انزلي، فومن، رشت، صومعه سرا، رودبار، آستانه اشرفيه، سياهكل، لاهيجان، لنگرود، املش، چابكسر، رودسر و رامسر مي باشد.
شايان ذكر است كه نكته بارز اين مجموعه اين است كه براي نخستين بار قطعاتي از سرناي جهانشاه خان، حسين صابر، اسفنديار عاشوري و علي جان ربيعي، كمانچه ي ميرزا احمد بابايي، نصرالله شاه نوري، محمدرضا شاه نوري و سيا ابرار خوان، لَله¹ي رحيمعلي شمسايي و مرحمت گلدوست و آواز اسحاق سهرابي، ولي پايمرد، و فرج الله چاكاني گرد آمده است.
توصيه مي شود براي آشنايي با موسيقي گيلان در زمينه هاي ساز و آواز و ترانه اين مجموعه را كه گنجينه ايست ارزشمند از تاريخ موسيقي گيلكي حتما گوش كنيد.

* : اطلاعات راجع به اين اثر از كاور آلبوم گرفته شده است.
1 : لَله يا لُله، ني چوپاني گيلان است.