دؤ واوین/امین حسن‌پور

گاگلف، آدم خو ارتباطاتˇ مئن که باخی آدمؤنˇ همأ دأنه، یک‌جوری دکئنه که ندؤنه چی وا بکونی. نه که کسنˇ زوان، کسنه حالی نبون، نه! می منظور او زمته که هر دوتته دؤنن اویک‌ته چی گوته دره و نفهمنن! یا فهمنن و ندؤنن.
(1)
مأ یاد دره، اهواز-تئرانˇ قطارˇ مئن نیشته بؤم. می رفئقˇ همأ که کرجˇ مئنˇ پیلله ببؤره. وگرسه دبیم تئران و قرار بو تئران، کسنأ جی سیوا ببیم و او بشون کرج و منأ نی وگردم می شهر.
«قم»ˇ نزدیکی، می رفئق بمأ می ور -که واگؤنˇ راهرو ایسأ بوم و بیرینه پیراسته دبوم- و بوته: «این ناهمواری‌ها رو می‌بینی؟» قمˇ بیابؤنˇ کولؤنه گوت. شوق و ذوقˇ همأ مئبه توضیح دأ دبو که ای کولؤنˇ خاک چی جنسی ایسسه و چنی قشنگن. هیسه مو هرچی نیگا کؤنم، هرچی ای بیابؤنˇ جیر و جؤره چوم تؤدئنم، نفهمنم ای بی آب و علف صارایی کؤره جالبه! هیتؤ گه می اداش مئبه توضیح دأ دبو، مو می گیلؤنˇ شوروم دبو کوهؤنه یاد ارده دبوم. اونˇ تعریفؤنˇ صدا، بنأ بؤم می گیلؤنˇ تصویرˇ سر!
شمه سره درد نأرم، تا خودˇ تئرؤن، تئرؤنأ جی‌ام تا خودˇ لوشان، می فیکر و ذکر ای بو گه کئنه خأن می تصویره بینم. گاگلفم مئبه فیکر گودم: ری! قمˇ بیابؤنؤن، چی دأنه مگه؟! لؤشانه که فارسئم و یک‌ته پیچه رددأ گودم و کم-کمی زیتون دارؤنه گه بدئم، بداری می جؤن وؤج بمأ.
(2)
چن سال پیش بو، شهریور ما، بوشؤ بوم دانشگا، کار داشتم. تازه دانشجؤن، خوشؤنˇ پئرؤن و مارؤنˇ همأ بمأ بؤن ثبتˇنام‌ئبه. یک‌ته پئر و پسرأ نی ایسأ بون که ایشؤنˇ رخت و لیواس کَویری اؤستانؤنˇ آدمؤنˇ شی بو. یعنی مو ایتؤ فیکر گودم. او روز، امه هممه‌ته‌یی اوتوبوس داخلی رافا ایسأ بیم و وارؤن وارسه دبو. اونم چی وارشی! او جور گه گیلکؤن دؤنن. شهریور ماهˇ وارش. اوجور گه بخاله خأن زمین و زمؤنه اؤ ببری. هرگی مأ یادأ نشنه گه زأکئکˇ پئر چوتؤ خو دؤر و وره نیگا گود گه زمین و آسمؤنأ جی آب وارسه دره! پیرمردأک وگرسه مأ بوته: «آقا این‌جا چند ماه در سال بارون می‌باره؟» مو خندهٰ جی بوتم: «تقریبن ماه بدون بارندگی نداریم. کم‌ترین بارندگی تو تابستونه!»
مردأکˇ چوشم خأس وؤزی. یک‌جور خو ریکأکه نیگا گود گه بخاله گوته دره: «پسر، مرض داشتی، انتخاب رشته بودی گیلانˇ دانشگا؟!»