به ياد او روزان/سحر اخوان

خیلی بده که آدم خودشˇ ماری زوانˇ جا، هچین ایتا خاطره‌ی مهمّ بداره و شایدم خیلی خوب ببه که او ایتا خاطره‌ی خب، باعثˇ اونی افتخار ببه.
مدرسه که ایسأبیم همه‌ی امی ماری زوان گب زئن، یا مسخره‌بازی ره بو یا خاستیمی کسی‌یه دس تاودیم تا ان‌که دوّم دبیرستان بؤم کی ایتا برنامه ره بشؤ بوم تهران. برنامه ره ایتا محللی لباس، گیلانˇ کوهیستانانˇ شینه دکوده بوم، قرار بو فردایˇ او روز، صوب، «خاتمی» بایه و امن خودمانˇ برنامه‌یه اجرا بکونیم.
شبˇ قبلش «عموزاده خلیلی» بگوفته تی لباس خیلی قشنگه و واستی بیشی «سن»ˇ جؤر و ایتا چن کلمه تی ماری زوانˇ مره گب بزنی. منم کی او موقع الانˇ منستن هیچ‌چی می ماری زوانˇ جا نانستیم، بگوفتم چی بوکونم، چی نوکونم، چی خاکی می سر دکونم، ای‌دفعه‌یی تصمیم بیگیفتم ایتا شعرا که می پئر همیشه وقتی هنوز رشت زندگی نکودیم و به یاد خودشˇ شهر خاندی، اوجور که می یاد دبو بخانم. بالاخره او روز فرسه و من می شعرا که چند بیتی ویشتر مره یاد نبو بخاندم و کلّی زاکان ایستیقبال بکودید و منم خوشحال بؤم کی حداقل سایر اقوام ایرانیˇ منستن ایتا کاری او برنامه ره بوکوده بوم. مراسیم که تومامأ بؤسته وگردستیم «هؤتل لاله»، ایپچه کی ایستراحت بکودیم بیدم ایتا جه زاکان ایجگره مره بامو و بگوفته: زاکان تلویزونه روشنأ کونید شمره نشان دأن دره، هو شلوغ پلوغی میان وقتی شبکه CNN بیگیفته بیدئم مره نشان دأن دره، در حالی که خاندن دبوم:
هیزاران کی بیگم، وا بیدینی دریاکناره
واسی حیس بوکونی، بی غل و غش، بویˇ بهاره
واسی دیل فگیری، دیل فدهی، بنفشه امره
واسی حیس بوکونی، کوهان و دشت و سبزˇ زاره
هر جای کی بیشیم باز هأ گیلانˇ هلاکیم
بیشیم او سرˇ دونیا امن هأ خاکˇ زاکیم…