أمی زندگی علامت سوالون/امین ثنایی مقدم

ای روج کی خؤنه راهˇ مئن دره بؤم، بشؤم امی مسیره تاکسی مئن بنیشتم، هیتؤ کی می احوالˇ مئن ایسأ بؤم تا تاکسی راه دکته، تاکسی‌چی سرأیته می امره گب زئن، هر دری جی گب بزه تا مونم نی گب بمأم و شروع بودیم همدیگرˇ امره سیاستˇ بحثه گودن. ای میؤنه نی چون امی دیانت امی سیاستˇ مورسؤنه ؤ امی سیاست امی دیانته مورسؤن، هردو سعی بودیم امی آخرین نظراته بگؤیم تا این‌که مو برسئم و پیاده ببؤم. راهˇ مئن می جی واوورسئم «چره جایˇ سیاست و مذهب، دیگر چیزؤنˇ گبه نزئنیم؟»
ای روج خأسسیم چن نفری، ماشینˇ امره بشیم تونکابون و چون امی مسیر لنگرودˇ جی گوذشت و امه نی عجله داشتیم، می رفیق، لنگرودˇ کمربندی مئن دکته. مو تا او زمت هرگیز او مسیره مئن نشؤبؤم و همیشک هر وقت لنگرودˇ جی رددأ بؤم، داخلˇ شهرˇ مئن بو ؤ نه جای دیگر، هینˇ واسی تعجوب گودم کی پس لنگرودˇ کمربندی کؤره هننأ! ای کمربندی اینقدر باریکه کی دوتته ماشین به زحمت همدیگرˇ کنارˇ جی رددأ بنن! اینˇ مسیرم ایته تالابˇ مئنه کی حتمن زیستگاه ارزشمندی به حیساب امأ. «چره لنگرودˇ کمربندیه اؤره بزئن؟»
لاهیجان-رشتˇ اتوبان، عدل لولمانˇ وسط گوذرنه و چونکی اؤره حوادث زیاد پیش امأ، دو طرفه ایته هوایی پلˇ امره به هم برسؤنئن ؤ چون ای پلˇ ورود و خروج، جایˇ بدی هننأ! مردوم اونه جی ایستفاده نودن، هینˇ واسی جادده وسطه حصار بکشئن تا مردوم حتمن پلˇ سر بشن ولی مثل این‌که هنده کسؤنی امأن و حصاره جیری که باز بو رددأ بؤن، ایدفأ ده اونه جیرم نی دوستن. «چره امه، امی عادته، سخت کنار نئنیم؟»
هفت هشت سالˇ پیش بو کی اینترنت ایرانˇ مئن نی بمأ و اولین بار مأ یاد دره کی بشؤبؤم و ایته اینترنتی کارت بهه بؤم کی تهرانˇ شوماره امره وا وصل ببؤبیم کی دؤنین چقدر پول تلفن امأ، ولی مو او کارته کی پنج ساعته بو تا ثانیه آخر ایستفاده بؤدم! او زمان اینترنت‌گردی ایته تفریح بو اما بازین کم-کم کارایی، دانلود موسیقی و نرم افزاره مورسون نی گودیم. الؤن امما هرچند کی قیمتؤن جیر بمأ امما سرعتؤن هوتؤره و خدمات نی بهتر نوبؤ. «چره ای همه ساله پسی امی اینترنت تکؤن نخؤرده؟»